کمربند ایمنی در ابتدا به صورت دونقطهای (مانند کمربند ایمنی در هواپیماهای مسافربری) در
دهه چهل میلادی طراحی و توسط برخی شرکتهای آمریکایی در خودروهای تولیدی کارگذاری شد.
پس از آن در دهه پنجاه میلادی، کمربندهای دو نقطهای طراحی شدند که برخلاف کمربندهای معمول
آن زمان نه از روی لگن که به صورت اریب از روی سینه سرنشین خودرو رد میشد. اما این طرح
پس از آزمایشهای اولیه به دلیل بالا بودن خطر مصدومیت اعضای داخلی بدن، کنار گذاشته شد.
A Two-Point Lap Seat Belt
A Two-Point Retractable Seat Belt
سپس موفقیت بزرگ بعدی برای کمربند ایمنی در سال 1946 توسط دکتر سی هانتر شلدن صورت
گرفت. او فهمید که طراحی ابتدایی کمربندهای ایمنی کمکی نمی کند و با این مطالعه کمربندهای ایمنی
جمع می شود. او کمربندهای ایمنی جمع شونده را ساخت و به سیستم های ایمنی دیگر مانند فرمان
اتومبیل و ایده کیسه های هوا کمک کرد. در حدود دهه 1950 تقریباً همه اتومبیل های مسابقه ای از
کمربند ایمنی استفاده می کردند و در برخی موارد داشتن کمربند ایمنی در مسابقات الزامی می بود.
Dr. C. Hunter Shelden; neurologis
اواسط سال 1900 بود که دو خودروساز آمریکایی تصمیم گرفتند کمربند ایمنی را به عنوان گزینه ای
قابل خرید در اتومبیل ها ارائه دهند که شرکتهای خودروسازی نش و فورد بودند. همانطور که فورد
تأیید کرد، در ابتدای کار مردم در واقع تصمیم به پرداخت کمربند ایمنی نداشتند.
در سال ۱۹۵۸، نقطه عطفی در صنعت خودروسازی اتفاق افتاد و همه انتقادها به کمربند ایمنی، خاتمه
یافت. محصولی معرفی شد که تاکنون جان میلیونها انسان را نجات داده است. کسی که اولین کمربند
ایمنی واقعاً ایمن را ساخت و خود را بهعنوان مخترع این وسیله شناساند، مهندسی سوئدی به نام نیلس
بولین بود. کمربند ایمنی سه نقطهای، چیزی که از سال ۱۹۵۹ میلادی تا به امروز در خودروها استفاده
میگردد، برای همه ما آشنا است. وی به عنوان مهندس ارشد ایمنی توسط ولوو استخدام شد .
References:
https://auto.howstuffworks.com/
https://gomechanic.in/
